మరువలేని నేస్తం....

వసంతకాలపు ఉషొదయంలో కూజించే కోకిలలాచెప్పావే ఊసులెన్నో,మలిచావే ఆశలెన్నో....
కట్టానే గుండె గూటిని గిజిగాడే ఈర్ష్యపడగా
నేను మాత్రం మనిషినేగా ఎలా మరువను నేస్తమా.......
మధ్యాహ్నపు మందుటెండ జడలు విప్పి నర్తిస్తుంటే
వింధ్యా మారుతమై సేదతీర్చావే,సాగర సరంగమై మదిని తాకావే....
ఎదురు చూశా ఎద తలుపు తెరచి కనులు మూతలే పడగా....
నేను మాత్రం మనిషినేగా ఎలా మరువను కాలమా...
ఎరుపెక్కిన సంధ్యా జ్వాలలు పగటికి చితిని పేరిస్తే..శరత్కాలపు చంద్రమై వెన్నెల కురిపించావే ,
నా మది లయకు స్వప్న వంసీరవమై తోడు నిలిచావే...
తరచి చూశా గుండె లోతును గుండె బద్దలే అవగా....
నేను మాత్రం మనిషినేగా ఎలా మరువను మౌనమా..