8:48 PM

స్వార్థం లేని ఇగో



స్వార్థం...ప్రతి మనిషికి..ఇంకా చెప్పాలంటే ప్రతి జీవికీ,చెట్టుకి,పుట్టకి ఉంటుంది... నన్నడిగితే మనిషికి తిండెంత అవసరమో స్వార్థం కుడా అంతే అంటాను.ఉదాహరణకి ఒక పూలు పూచిన మొక్కనే తీస్కుందాం.మకరందం కోసం తుమ్మెద వాలుతుంది అది దాని స్వార్థం,ఆ విషయం మొక్కకి కూడా తెలుసు,కాని మొక్కకీ ఓ స్వార్థం, పువ్వు కాయవ్వాలని...... దాని స్వార్థం లోనూ తప్పులేదు.కాయలు కాచాక మొక్కకి తుమ్మెదతో పనుండదు,అలాగే తుమ్మెదకీ మొక్క పనికి రాదు... మళ్ళీ పూలు పూచేదాక... అది యూనివర్సల్ ఫాక్ట్.ఈ విషయం తెలిసి కూడా మొక్క తుమ్మెద ని తిట్టి పోసిందట... ఇప్పుడీ ఉపోద్ఘాతం అంతా ఎందుకిస్తున్నానంటే ....మొన్నటికి మొన్న మా ఫ్రెండ్(పేరు అప్రస్తుతం... మా వాణ్ణి నేను బాబాయ్ అని పిలుస్తా...సో అలగే కంటిన్యూ ఐపోదాం ) గాడు నన్ను స్వార్థపరుడనేసరికి నాకు గొంతులో వెలక్కాయ పడ్డట్టంపించింది...వెంటనే వాడి ఆరోపణకి కారణం తెల్సుకునే పనిలో పడ్డా.చివరికి ఆ కారణం వినేసరికి దిమ్మ తిరిగింది....."నేను సరదాగా బయటికెళ్దాం రా అనడగడం నా స్వార్థానికి నిదర్శనమట" ఇదీ వాడి సమాధానం.కాస్సేపటికి తేరుకుని పూర్తిగా సెలవివ్వండి మహానుభావా అని అడుక్కుంటే ఇలా వివరణిచాడు..... నేను అందరితో కలుపుగోలుగా ఉంటాను, ఒంటరిగా ఉండడం నచ్చదు.మా వాడు అందుకు భిన్నం.బయటికెళ్ళడానికి ఒక్కణ్ణే వెళ్ళటానికి ఇష్టం లేక పిలిస్తే అందులో తోడు కావాలనే నా స్వార్థం వాడికి మింగుడుపడక చివరికి కక్కేసాడట...వాడి బాధకి కారణం విన్నాక నవ్వాలో ఏడ్వాలో అర్థం కాక అనవసరం గా ఒక హృదయాన్ని గాయపర్చానని ఫీల్ అయ్యి ఊరుకున్నా....ఇకనైన నా స్వార్థాన్ని తగ్గించుకుని నలుగురికి మేలుచేయలని ఆ రోజే ఫిక్స్ ఐపొయా .

మా బాబాయి కి ఇంకో అలవాటుంది.... ఏం చేసినా ఎక్కడికెళ్ళినా ఒక్కడే చేయాలనుకోవడం....ఆ క్రెడిట్ కొట్టేయాలనుకోవడం ...కానీ కొన్ని విషయాల్లో దెబ్బైపోతుంటాడు....ఇలా ఐన ప్రతి సారి ఫీల్ అవ్వడం,వాణ్ణి చూసి మేం ఫీల్ అవ్వడం మాకు రొటీన్ .ఎందుకంటే మవాడు "ఒకడు చెప్తే చెయ్యను..నాకు చెయ్యలనిపిస్తే చేస్తాను" అనే పోకిరి టైపు.స్వార్థానికీ,ఇగో(అహం) కి చిన్న అంతరం ఉంది.....మన గురించి మనం ఎక్కువగా ఊహించుకున్నపుడు గానీ,మనల్ని పక్కవాడు తక్కువ చేసినపుడు గానీ మన ఈగో బయటికొస్తుంటుంది....అప్పుడే "నేను" అనే వ్యక్తి బయటకొస్తుంటాడు... ఇంగ్లీషులో "Should be personality" అంటారు.నేను ఇలా చేయాలి.ఇలా ఉండాలి అనుకోవడం సెల్ఫ్ కాన్ఫిడెన్స్ ని పెంచుతుందని చాలా మంది ఫీల్ అవ్వచు అది కొంత వరకు నిజం కావచ్చు కుడా.కానీ ఇలానే ఉంటా ఇలానే చేస్తా అనుకోవడాన్ని ఒకరకంగా సెల్ఫ్ ఈగో అనచ్చు. కొన్ని సార్లు దీనివల్ల కొన్ని రిలేషన్స్ కూడా దెబ్బతిటుంటాయ్.....ఉదాహరణకి స్నేహం,పెళ్ళి లాంటివి.... ఈ రకమైన సంబంధాల్లో ముఖ్యంగా ఉండాల్సింది పరస్పర అవగాహన..... మనం అవతలి వ్యక్తి ఇలానే ఉండాలి అని కోరుకున్నపుడు గానీ,ఒకరిలో ఈగో(నాకన్ని తెలుసు అనే భావన) పెరిగినపుడు గాని ఇంకొకళ్ళు బాధితులవుతారు.


సొంత నిర్ణయాలు తీస్కోవడం,స్వతంత్ర భావాలు కలిగి ఉండడం చాలా మంచిది ఇంకా చెప్పాలంటే అవసరం కూడా... కానీ అది హద్దులు దాటితేనే వచ్చే చిక్కల్లా....మన హద్దులు దాటకుండా మన చుట్టూ ఉండే వాళ్ళ భావాలనూ అర్థం చేస్కోగలిగితే ఇక లైఫ్ లో ఎప్పుడూ హ్యాపీనే.........



10:20 AM

స్వగతం










నా జీవితం లో ఇప్పటిదాక మర్చిపోలేని(మర్చిపోవాలనుకునే) క్షణాలు రెండు....


ఒకటి 10 జూలై 2006 రాత్రి అటు ఇటుగా 8 గంటలు..
రెండోది తేది సరిగ్గా గుర్తులేదు సారీ....

మొదట చెప్పింది నా మొదటి ఉద్యోగం ఆఫర్ తీసుకున్న మొమెంట్ గురించి... ఇంజనీరింగ్ అవ్వగానే ఏ బెంగుళూరు కో హైదరాబాద్ కో వచ్చేసి అర్జంటుగా ఒక సాఫ్ట్ వేర్ జాబ్ లో దూరిపోయి లక్షలు సంపాదించేయాలని కలలు కనే చలా మంది కుర్రాళ్ళలో నేనూ ఒకణ్ణి.కాని ముందు చెప్పిన ఆ మొదటి మొమెంట్ దాక.... ఆఫర్ తీసుకున్న మరుసటి రోజు నాకు జాబొచ్చిందోచ్ అంటు ఆర్కుట్ లొనూ యాహూ మెస్సెంజర్ లోనూ మెస్సేజ్ లు పెట్టేసి అడపా దడపా కాల్స్ చేసేసి అడిగిన వాళ్ళకి లేదనకుండా పార్టీలిచ్చేసి కాలేజ్ లో అందరికన్నా ముందు జాబ్ కొట్టేసాడ్రా చక్రి గాడు అని ముఖం పై నవ్వు బలవంతంగా పులుముకుని మరీ పొగిడే ఫ్రెండ్స్ దగ్గర కొంచెం బడాయి పోయేవాణ్ణి.ఉద్యోగం లో చేరిన మొదటి రోజు..నా కలలకు రెక్కలొచి భవిష్యత్ లోకి ఎగిరిపొతున్నాయి....సన్ లైట్ లో అందంగా మెరిసిపోతూ పోష్ గా ఉండే మా కంపెనీ,అంతకన్నా పోష్ గా అందులోని అమ్మాయిలు....నా జీవితం ధన్యమైందని మా వెంకిని తల్చుకుని లోపలికెళ్ళిన నాకు ఆ రోజిక నిద్రపట్టలేదు.కాని పాపం చక్రి గాడికి(నేనే లెండి) సంవత్సరం పట్టింది సాఫ్ట్ వేర్ బతుకులెలా ఉంటాయో...."సాఫ్ట్ వేర్ ఇంజనీరా వాడికేంటి చేతి నిండా డబ్బులే" అని అనుకునే పక్కింటి ఆంటీలకి,వేలు విడిచిన మావయ్యలకి ఇంక చాలా మంది అమాయకులకి ఒకటే చెప్పగలను.....చెడు వినకు,చెడు మాట్లాడకు అని.ఇంకొ ఏడాది దాటాక మొదలైంది మద్దెలదరువు అన్నట్టు చేరి రెండేళ్ళైనా ఇంకా మూడు లకారాలైనా దాటని జీతం వెక్కిరిస్తుంటే సరిపొదన్నట్టు ఇంకా పనవ్వలేదని మేనేజర్ గాడొకపక్క,మనకన్నా ఎక్కువ సంపాదించే మన ముందు పొగిడిన ఫ్రెండ్సో లేక పక్కింటి పాపాయమ్మ గారి కొడుకొకపక్క.................ఛీ నా బతుకెందుకు అనుకుంటూ.....ఇంకా జాబ్ రాని పఠాన్ గాన్ని చూసి కొంచెం ఇగో శాటిస్ ఫై చేసుకుని లైట్ తీస్కోరా చక్రి గా అనుకుంటూ ఈసారి మంచి హైక్ వస్తే నీకు 10% ఇస్తా అని మనసులో వెంకి ని తల్చుకుంటూ......... అలా కాలం గడిపేస్తున్నా

ఇక రెండోది నా బాలికా స్నెహితురాలు అదేనండి నా గర్ల్ ఫ్రెండ్ నాకు ప్రపోస్ చేసిన మొమెంట్(ఈడికి గర్ల్ ఫ్రెండ్ ఎంటనుకుంటున్నరా... అంతా హైటెక్ మాయ). మా కంపెనీ లో చేరిన కొత్తలో నాకు పరిచయమైన మొదటి అమ్మాయి... చూడగానె మతిపోయే అందం....ఇంకా ట్రైనింగ్ లో మన పక్క సీట్ కావటం తో కొంచెం క్లోస్ గా మూవ్ అయ్యేది.....ఇంకా చెప్పాలంటే తనే నా ఫస్ట్ క్రష్ ....అఫ్ కోర్స్ మన కధలొ హీరోయిన్ ఈమె కాదులెండి.అలా ఒక సంవత్సరం గడిచాక ఒక రొజు చెతిలో వెడ్డింగ్ కార్డ్ పెట్టి------(ఇక అర్థమైపొయుంటుంది గా).తర్వతేమైందనడక్కండి షరా మామూలే.....శంకర్ దాదా సినిమా లో చిరంజీవిలా ఓ మాయా ఓ మాయా అని పాడుకుంటూ తిరిగేవాణ్ణి..మన హీరోయిన్ తో పరిచయమయ్యేదాకా.....ఇంకేముంది మళ్ళీ ఇంకో స్టొరీ స్టార్ట్ ...మా కంపెనీలో అమ్మయే.....మొదట్లో కొట్టుకునే వాళ్ళం..తిట్టుకునే వాళ్ళం .......పరిచయం పెరిగే కొద్దీ...దూరం దగ్గరైంది. కానీ ఈ సారి రెండేళ్ళు పట్టింది ప్రతి దూరం దగ్గరకాలేవని తెలియటానికి... దాంతో దగ్గర దూరం కావటం మొదలైంది........ కొన్ని రొజులకి మళ్ళీ సీన్ రిపీట్ మళ్ళీ చేతిలో కార్డ్ ....మళ్ళీ సేం ఓల్డ్ సాంగ్ "ఓ మాయా ఓ మాయా....."
చక్రి గా నీకెందుకు రా అమ్మాయిలు అని ఇక ఫిక్స్ అయిపోయి ఇలా సాధు జీవితం గడిపేస్తున్నా



ఇదీ ఓ స్వగతమేనా అని పెదవి విరవకండి.....ఎంతైనా నా మొదటి తెలుగు టపా